من در گذار  باد


پابسته‌ام  به خلوت خاموش سنگ‌ها .


تو  با خیال سرکش


بسیار رفته ای


تا نخل‌های خاطره ... تا کوچه‌های تنگ



ای مرغ بی درنگ !


با آن دم بلند


بر دام‌ها و دامنه‌ها سایه می زنی


                                            در روشنای ظهر .


گنجشک شوخ و شنگ !



در چشم تو دو  دختر رقصان و  بیمناک


با دم تکانه‌هات


خنیاگرانه


مضراب می زنی

                        انگار روی خاک .



وقتی که جوجه‌هات


از شاخه‌سار خاطره پرواز می کنند


من برکه‌ای شکسته


                               از این کوچه خسته‌ام .


ای مرغ بی درنگ که دلتنگ می دوی


دست مرا بگیر و  ببر  پابه‌پای باد


دست مرا بگیر


در های‌های باد !