سیری در شعر کوتاه معاصر،  با عنوان اصلی " کوته سرایی"  نوشته ی سیروس نوذری را انتشارات ققنوس در سال 1388 منتشر کرده است.

در این کتاب نویسنده ضمن نقب زدن به شعرهای کوتاه در تاریخ ادبیات ایران،جریان های شعر کوتاه را در سال های اخیر بررسی کرده است.كتاب كوته سرايي 576 صفحه بوده و شامل  پيشگفتار،  13 فصل و نيز نمايه است:

- خسرواني و ديگر قالب هاي كهن
 قالبهاي سنتي در شعر كوتاه معاصر
شعر كوتاه و شاعران نيمايي
ديگر شاعران شعر كوتاه
 جريان هاي شعر كوتاه
انتشار هايكو
تاثير هايكو بر شعر جهان
عوامل گسترش هايكو
 جريان هاي شعر كوتاه معاصر بعد از سال 1361
 صداي پاي ژانر شعر كوتاه
شاعران كوتاه سرا بعد از سال 1361
 شعر كوتاه در وبلاگ ها
گزينه شعرهاي كوتاه 

در صفحه 81 و 82 این کتاب درباره ی " سبزها قرمزها " نیز مطالبی آمده است که ضمن تشکر از آقای سیروس نوذری عین مطلب تقدیم می شود:


صادق رحمانی

باید بگویم معرفی رباعی نویسان معاصر بدون نام بردن از صادق رحمانی چیزی کم خواهد داشت . صادق رحمانی در مجموعه سبزها ، قرمزها تعدادی رباعی منتشر کرده است که خود آنها را " رباعی نیمایی" می نامد . از این رو که شاعر در آنها مقید به تعداد چهارکانه مصاریع رباعی نیست . اغلب شعر های این مجموعه شعرهای کوتاهی هستند در وزن رباعی اما تک بیت ، و آزاد از سایر محدودیت های ساختار کلاسیک آن :

خانه دو


چون کهنه رباطی است

                              جهان گذران

وین خانه کاگلی از آن دگران

 

برگ نخل


گیسوی بلند نخل

                       بر شانه باد

مثل پر طاووس که در آب افتاد

 

شاعر اما به شدت وابسته به نگاه بومی و جغرافیایی خود است و افراط و تاکید او در این کار چنان است که ارتباط با شعر او را دشوار می کند

قرار

- امروز چهارشنبه ، شیخ عبدالله

 - آن دفعه غروب شد کمی زود بیا

{....}

 

نکته  جالب در شعر های رحمانی این است که او برای هر شعر توضیحی نوشته نزدیک به شیوه ای که یدالله رویایی چند سال پیش از او در هفتاد سنگ قبر به کار برده است . توضیحات شاعر شاید بیشتر از این روست که به سبب آشنایی خواننده با عناصر بومی امکان ارتباط با شعرش را فراهم کند . این توضیحات البته گاه لازم و گاه زائدند . به هر حال در نگاه بومی شاعر صمیمیتی وجود دارد که تاثیر گذار است و شعرش خواندنی ؛ شعر هایی که می توان بعضی از آنها را نوعی هایکوی ایرانی نامید :

ابر


شگفت این همه مه

 این همه ابر در دشت پائین

شگفت است          در موسم فروردین

 

سکوت


پر زمزمه ، زنگوله بزها

-    به چرا –

خاموش و سخن نیوش ، سنگ لب راه